Marsiya O'zbekiston Respublikasi Birinchi Prezidenti Islom Karimovga

Bir xabar tarqaldi, tun yarim edi.
Go'yo g'am seliga botdim, yo'qoldim.
Kimdir yo'lboshchidan ayrildik dedi.
Men-chi aziz do'stdan ayrilib qoldim.

Kimning xayoliga kemishdir axir,
Birdan qulab tushsa buyuk bir chinor.
Alam bo'g'zimizda achchiq va taxir,
Bu g'amni na cheki  chegarasi bor.

Ketdi nogohda aytmay bironta  so'z,
Hijron olovida barchani tashlab.
O'zbek osmonida so'ndi cho'ng yulduz,

Katta-yu kichikkning ko'zini yoshlab.

Biz --noqis bandalar, o'ylamay goho,
Boshimiz silagan qo'lni tishladik.
Yuz yillab teskari aylandi  dunyo,
O'zi emas, o'zgalar  uchun ishladik.

Biz--ojiz bandalar, anglamay turib,
Burovning zabonin sanadik afzal.
Shu yurt daholarin bilib va ko'rib,
Begona zodlarga yasadik haykal.

Bosqin tepamizda turar edi zil,
Uni tag-tubidan buzmoq shart edi.
Asriy vayronaning o'rnida dadil,
Yangicha mamlakat tuzmoq shart edi.

Foniy bu dunyoning baland-pastiga,
Teran nazar tashlab o'tdi bu Inson.
Millat qadri deya yashab aslida,
Xalqining dardiga bo'loldi darmon.

Bugun judolik bor gar qalbimizda,
Lekin g'urur yashab havas qilgulik.
Abadiyot o'sdi ko'z oldimizda,
Shundoq yonimizdan o'tdi Mangulik.