Bir cholning uch o‘g‘li bor ekan. Kunlarning birida chol o‘g‘illarini tong-sahar vaqti uyg‘otibdi

Bir cholning uch o‘g‘li bor ekan. Kunlarning birida chol o‘g‘illarini tong-sahar vaqti uyg‘otibdi:
– Qandaydir yaramas sigirimizni o‘g‘rilab ketibdi! 
Kichik o‘g‘il (ko‘zlarini ishqalab):
– Yaramas bo‘lsa, demak bo‘yi pakana bo‘lishi kerak! 
O‘rtancha o‘g‘il (esnagancha):
– Pakana bo‘lsa, demak qo‘shni qishloq, Olaqo‘ng‘irdan! 
To‘ng‘ich o‘g‘il:
– Olaqo‘ng‘irdan bo‘lsa, demak o‘g‘ri – Toshmat g‘ilay!
Uch o‘g‘il va ota Olaqo‘ng‘irga borib, Toshmat g‘ilayni ushlab, sigirni talab qila boshlashibdi. Toshmat g‘ilay esa sigirni o‘g‘rilamaganini aytibdi. Ota-bolalar Toshmat g‘ilayni qozi huzuriga sudrashibdi: – Sigirimizni o‘g‘rilagan, ursak ham so‘ksak ham, tepsak ham qaytarmayapti! 
Qozi aka-ukalardan so‘rabdi:
– Nega sigirlaringni aynan shu odam o‘g‘rilagan, deb o‘ylayapsizlar?
– Sigirimizni yaramas o‘g‘rilagan, yaramas odam pakana bo‘ladi, pakanalar esa Olaqo‘ng‘irda, olaqo‘ng‘irlik bo‘lsa Toshmat g‘ilaydan boshqa odam bo‘lmaydi, – deb javob qilishibdi aka-ukalar!
– Iye, mantiqlaring juda qiziq-ku?! – debdi qozi va qutiga allanimani yashirib, aka-ukalardan so‘rabdi:
– Manavi qutida nima bor?
– Quti to‘rtburchaksimon ekan, – debdi ota.
– Demak, uning ichidagi narsa yumaloq, – debdi kenja o‘g‘il.
– Yumaloq bo‘lsa, rangi albatta zarg‘aldoq, – debdi o‘rtanchasi.
– Zarg‘aldoqmi, demak, u – apelsin, – debdi to‘ng‘ichi. 
Qozi ko‘zlari olaygancha qutidan apelsinni olar ekan, Toshmat g‘ilayga o‘shqiribdi: 
– Sigirni qaytar, yaramas!